Bennema gebruikt in tekeningen en schilderingen vormen, die weliswaar ontleend zijn aan de werkelijkheid maar een eigen samenspel vormen. Ze leiden een eigen leven. Hierbij hanteert ze uitgangspunten als wildgroei, deformatie, vormverlies: zoals bij een natuurramp, een vuilstort of het zich ophopend ijs in een vriesvak.
In haar touw en textielwerken gebruikt ze oude technieken zoals knopen, weven en borduren. Dit vormt een constante aaneenschakeling van diverse constructies. Het ontstaansproces is in het werk waarneembaar. Talloze opeenvolgende, logische en onlogische beslissingen worden gemaakt, waarbij alles blijvend in contact staat met eerder voltooide gedeeltes. Die bewegen soms ook letterlijk mee. Zowel het ontstaan van het werk als het resultaat is op die manier vloeibaar: alle elementen beïnvloeden elkaar constant en zijn in beweging.